Forum » Genealogia - Herbarze » Materiały na podstawie Herbarza Polskiego Kaspra Niesieckiego S. J. Powiększonego dodatkami z późniejszych autorów, rękopisów, dowodów urzędowych i wydanego przez Jana Nep. Bobrowicza w Lipsku. »

Nazwisko Kochański

Kochański herbu Lubicz "Wojciechowi z Kochan Kochańskiemu ziemianowi Dobrzyńskiemu, dziedzicowi na Łososinie, przeciwko Turkom pod Chocimem i Szwedom w Prusiech doświadczonemu żołnierzowi, zmarłemu 164. pozostała żona Teresa z Olszów, Olszowska chorągiew grobową z herbem Lubicz w kościele Krakowskim Ś. Szczepana powiesiła: Tamże drugiego Wojciecha Kochańskiego Lubicza, zmarłego 1620. chorągiew widzieć, który przy tymże kościele kaplicę Ś. Stanisława Kostki wymurował, i żeby dwie msze na tydzień odprawiały się; nadał szczodrobliwie. Trzecia chorągiew Marcinowi Kochańskiemu, mężowi rycerskiemu na Szwedzkich i Kozackich wojnach, od Teresy z Wilkonic. Czwarta Stanisławowi Samuelowi burgrabiemu zamku Krakowskiego, dziedzicowi na Scyborzycach, w Beresteckiej okazyi i innych, ojczyźnie zasłużonemu, w roku 1659. zmarłemu; którego szczodrobliwością (wysypał na to dwa tysiące czerwonych złotych) restaurowany tenże kościół. Jan podczaszy Płocki 1700".

Kochański herbu Ogończyk "Są w Pomorskiem województwie. Jerzy Kochański poseł do Turek z sejmu 1616. naznaczony, tak dla utwierdzenia z Portą pokoju, jako też dla wymówienia Kozaków, że w granice Tureckie wtargnęli, ile rozdrażnieni od Tatarów, którzy ich wprzód najechawszy zrabowali, a bardziej, żeby Multany do dawnego swego stanu przywrócone były, a przynajmniej, żeby Tomasza, którego po zbiciu i pojmaniu w niewolę książęcia Koreckiego, znowu Car Turecki na Hospodarstwie Wołoskiem powtórnie był osadził, z niego był rugowany; sprawił to dzielnością swoją Kochański, że Tomszę ruszono, a na niego miejsce dano Kaspra Gracyana, przychylnego chrześcijanom, i przestrzegającego, żeby Orda Polski nie szarpała:  Gwilhelm Kochański sekretarz królewski 1621. MS. De Famil. Pruss. Małgorzata z Żygowic Kochańska, była 1mo voto za Fabianem Milewskim, 2do za Michałem Borowskim herbu Ogończyk. N. Kochański miał za sobą Helenę Pampowską. Sebastyan komornik Dobrzyński 1632. Paweł i Michał w Pomorskiem 1648".

Kochański herbu Rola " w Krakowskiem i Podlaskiem województwach. Z tego domu trzej osiedli w krakowskiem: Wojciech, Kasper i Łukasz brat ich młodszy, ten z Świerczowską córką Zygmunta sekretarza królewskiego zostawił potomstwo, był komornikiem granicznym powiatu Księzkiego. Wojciech podstarości Mielnicki posłem bywał na Sejmy. Baron N. miał za sobą Krystynę Dębińską. Augustyn zakonu Franciszkańskiego Ś. Teologji doktor, kustosz Gnieźnieński, wydał o wgardzie świata i próżności jego Ksiąg troje 1611. Wojciech, Alexander, Adam 1648. W Ruskiem województwie, Wojciech i Jan w Pińskiem, Wojciech na Kochaniu w krakowskiem 1674. Adamus Adamandus Kochański Soc. Jesu; jego Analecta Mathematicase seu Theoreses novae Mechanicae de natura machinarum fundamentalium, nec non de motu artifiacali, wydał w swoim kursie matematycznym Ks. nasz Kasper Schottus in fol. 1661. W Herbipolu, kędy ten Adam jeszcze magistrem będąc i teologji słuchając, był oraz matematyki professorem, chwali go tam tenże Schottus, że z natury był właśnie do tej nauki urodzony, w której jak był w cudzych krajach wsławiony, gdy do Polski jego sława weszła, Król Jan III, sprowadził go do ojczyzny, gdzie świętobliwie życie zakończył w prowincji litewskiej".

Źródło:
Herbarz Polski Kaspra Niesieckiego S. J. Powiększony dodatkami z późniejszych autorów, rękopisów, dowodów urzędowych i wydany przez Jana Nep. Bobrowicza w Lipsku nakładem i drukiem Breitkopfa i Haertla 1839-1846 wykonano techniką fotooffsetową w Drukarni Narodowej w Krakowie z egzemplarza udostępnionego przez Bibliotekę Narodową w Warszawie. Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, Warszawa 1979 Tom V. str. 142.

A czy sa jakies konkretne informacje na temat Baranowskich - tzn. w jakich miejscowosciach byly jakie rody herbowe Baranowskich - np. Ostoja, Prawdzic, Jastrzebiec, Rawicz itd. - zalezy mi na informacjach z poczatku XX wieku, poniewaz zajmuje sie genealogia mojego dziadka (ojca mojego ojca), nie znajac imion jego rodziców i dziadków, tak ze nie mam zadnego odnosnika do XIX wieku i wstecz. Dziadek urodzil sie w 1917. Niestety, nie wiem, gdzie. Wiem tylko, ze jego brat mieszkal w Warszawie - Henryk Baranowski (a Henryków Baranowskich bylo co najmniej kilku w tamtym czasie w stolicy, tak samo zreszta Waclawów Baranowskich, tylko ze zaden z nich nie jest moim dziadkiem, bo daty urodzenia sie nie zgadzaja...);*... Poza tym, dziadek osiedlil sie w województwie lubuskim na stale i wiem na pewno, ze byl tam juz w 1946 r., czyli zaraz po wojnie. Mieszkal we wsi Kursko Nowe. Z opowiadan rodzinnych wiem tez na pewno, ze nalezymy do srednio zamoznego rodu szlacheckiego (pradziadek lub prapradziadek posiadal dwór szlachecki, ale gdzie dokladnie, tego nie wiem, poza tym od kuzynostwa wiem, ze wspominal za swojego zycia o herbie szlacheckim, tylko nie wiem, jakim i chcialabym sie dowiedziec...) - dziadek zmarl ok. 1985, w kazdym razie przed moim przyjsciem na swiat (ja urodzilam sie w 1988)... Poza tym nie mam o nim zadnych wiadomosci. Nie ma o nim nic kompletnie w internecie, oprócz tego, co ja sama o nim napisalam. Moze ktos znal tego czlowieka i ma o nim jakies konkretne informacje... ;* Chetnie nawiaze kontakt z taka osoba. Moze ktos z wnuków jego brata, Henryka, obecnie zyjacy, wie cos wiecej na jego temat...? Pozdrawiam. 
A.B.;*

Nazwisko Baranowski

"Baranowski herbu Grzymała. Sendomirskie województwo początków ich gniazdo, a bodaj nie Baranów na Wisłą leżący, z którego i po dziśdzień się piszą. Jakób z Baranowa podstoli Sendomirski podpisał pokój Brzeski u Łask. r. 1436. w Stat. fol. 141. Stanisław opat Tyniecki zakonu Ś. Benedykta, a przedtem proboszcz Tuchowski, w karności swoich, i pilny i mądry, i na Boga szczodrze hojny. OO. Dominikanom w Opatowcu, od swoich antecessorów osadzonym, znacznie fundacyi przyczyniwszy, kościół Tyniecki, w apparat kościelny przystroiwszy, klasztorne budynki, dawnością nadwerężone odnowiwszy, siebie świętej wieczności zalecił. Wincenty najprzód Orłowski, potem i Tyniecki opat, stryja swego Stanisława sukcessor, którego śladem idąc, wszystkie o dobra klasztorne, kłótnie ułacnił, mąż pokoju w którym zasnął r. 1558. Szczygiel. in Tynec. fol. 97. i 100. Piotr, Jan i Stanisław, ustawy zjazdu Koprzywnickiego w r. 1587. podpisali, Constitut. fol. 427. ostatniego z tych Stanisława Paprocki chwali szczęście, w jednaniu braterskich serc, i kojeniu rozerwanych sąsiedzkich dyssensyi, zostawił potomstwo. W r. 1600. było dwóch braci rodzonych, Wojciech którego wspomina Konstytucya r. 1602. fol. 805. wojski Parczowski, zZofji Cieciszewskiej syn jego Krzysztof: ponowił tenże Wojciech związki małżeńskie z Dorotą Podleską: i Zygmunt na Baranowie Trześni i Malinach dziedzic: tego dwaj synowie Mikołaj i Hieronim. Mikołaj stolnik Kijowski r. 1650. pojął Jadwigę Niemściankę, i z nią miał syna Stanisława podczaszego Lwowskiego, od którego z Anny Osolińskiej starościanki Knyszyńskiej córka Joanna z Leonardem Koniecpolskim kasztelanicem Bracławskim zmówiona. Stanisław pisarz ziemi Łomżyńskiej, a podobno tenże sam Stanisław podkomorzym Wiskim braterskiemi głosami zawołany, w r. 1641. sejmu komissarzem uproszony, do uspokojenia kontrowersyi pogranicznych, między księztwem Mazowieckiem, i Prusami książęcemi Constit. fo. 20. żona jego Annibalowna Strocka, a z niej córki Zofia z Albrachtem Roznem, druga z Samuelem Chrząszczem śluby małżeńskie utwierdziły. I w Kaliskiem tegoż imienia herbowni r. 1697. znajdowali się. I na Wołyniu: z tych jeden miał ze sobą Wasiczyńską, córka jego Ulanicka. I w podgorzu: z tych jeden stolnik Latyczowski, którego syn Józef podczaszy Latyczowski r. 1697. złączył się z Wiktoryą Ostrowską.
Franciszek Xawery Baranowski komornik ziemski Żytomirski i skarbnik Zwinogrodzki orderu Śgo Stanisława kawaler. Żyjący za panowania Stanisława Augusta Króla, nie wiadomo jednak z pewnością czy do herbu Grzymała czy do innego należał.- Heraldyka Wielądka".

"Baranowski herbu Jastrzębiec. Baranów nad Gopłem jeziorem leżacy, imienia ich okazyą. Wojciech arcybiskup Gnieznieński i prymas, na Zygmunta Augusta dworze, pierwsze ślady dalszych swoich progressów położył: kantorem Gniźnieńskim, scholastykiem Łęczyckim, i sekretarzem koronnym prędko urosł; a po Janie Baranowskim, wszystkie się na niego honory zlały, to jest, biskupem Przysłskim, podkanclerzym koronnym, proboszczem Płockim, podwyższył go Król Stefan, dźwignęła promocya Jana Zamojskiego kanclerza i hetmana. Na tej funkcyi, z pańskim się stawił animuszem ku Bogu; bo gdy z heretyczałe miasto, pewnej swojej sprawie nie dufając, prócz pieniędzy i innych bogatych upominków, obciążony wóz wybornym winem podtykało, żeby mu tylko, w interessie nie owszem sumiennym faworyzował, on gorliwą o honor bozki żelozyą zdjęty, nie tylko nic z tego nie przyjął, ale i tych, którzy cnoty jego łakomą korrupcyą doświadczali, zgromił. Dowiedziawszy się o tem, wielkich umysłów nie mniejszy szacownik Król Stefan, nie skorrumpowany przy słuszności statek, i pięknie z chwalił, i owę dobrowolną stratę, z swoich piwnic sowicie zastąpił. To w nim zdała się wielom, rzecz osobliwsza, że lubo torem inszych, bawiąc się  po akademiach Włoskich, Fancuzkich i Niemieckich, przewoźnej mądrości, w młodszej porze nie szukał, przecięż prywatną, ale usilną applikacyą, w takiego mowcę powstał; że, czy w senacie wotował, czy od tronu odpowiadał, do podziwienia oczy na siebie, i serca innych kierował: mądra, i jakąś powagą utemperowana, każda jego mowa; że na tenczas w senacie Polskim, skutecznego do wyperswadowania oratora kształt, w nim się samym zdał prym trzymać. Znać to w tenczas było, gdy Zygmunta III. świeżo inaugurowanego do korony Polskiej u portu Gdańskiego, od całego królestwa witał, i publiczne prawej elekcyi instrumenta do ręki Oddał. Znać było, gdy temuż królowi za ojcem swoim do Szwecyi wybierać się zamyślającemu, imprezę tę, z niemałym ojczyzny pożytkiem, gruntownemi, cale obalił racyami, i do Polski nazad, pański powrót wykierował: którego i rzeczypospolitej imieniem, poselstwo do Jana Szwedzkiego Króla fortunnie zakończył. Po Piotrze Wolskim, biskupem Płockim deklarowany. A lubo Zamojski na sejmie Warszawskim r. 1590. chciał to krzesło z pieczęcią mniejszą nad prawo koronne pogodzić, atoli on wiedząc, że się ta liga, ani królowi, ani prymasowi Karnkowskiemu, ani inszym ojczyzny synom, podobać nie miała, gwałtem ją i przeciwko woli Zamojskiego rozerwał, i pieczęć oddał. Tak tedy od dworskich tumultów uspokojony, wszystek się udał na pomnożenie czci boskiej, przez piętnaście lat, przez które na tem biskupstwie siedział. Że dobrego pasterza na sobie urząd nosił, pokazał; bo najprzód, albo sam przez siebie, owę dyecezyą wizytował, albo gdy go inrygi publiczne trudniły, przez swoich archidyakonów, od których potem, pilnej się informacyi domagał: a żęby był karności duchownej pewniejszą utorował drogę, kilka synodów złożył: które i do druku podał. Na dekanaty, pierwszy swoję dyecezyą podzielił. Seminarium na kleryków blisko dwudziestu, w Pułtusku, pod dyrekcyą PP. Societatis Jesu fundował, plebanią Królewiecką i folwarkiem Pąkowo uposażył, bibliotekę prowidował, rezydencyą dla nich murowaną dość wspaniałą i obszerną swoim kosztem wyniósł: a kollegium tamże naszego czwartą prawie część przyczynił, niż od pierwszej swojej fundacyi opatrzone zastał.  Sławy zakonnej, pamiętny w oczach całej rzeczypospolitej na sejmie r. 1607. protektor: za co gdy mu nasi z dziękczynieniem drogę zastąpili, odpowiedział, Quidquid egi, minus laude vestra egi. Pałac także biskupom Płockim w Bartodziejowicach wymurował, w Płocku zaczął: a z przedawszy pomniejsze i rozwlekłe niektóre wioski, dobra Grodeckie w województwie Podlaskiem z wielką Płockich infułatów wygodą kupił. Już był i drugi w Warszawie pałac dla nich zaczął, grunta niektóre na niego zpłaciwszy i nowemi strukturami opasawszy:  atoli tę wolą swoją publicznym konsensem utwierdzoną, odmienił potem, arcybiskupom Gnieźnieńskim, wiecznem prawem, tę fabrykę swoję przyłączywszy, którą sukcessor jego na prymasowstwie Jan Lipski dalego okazalszą nakładem swoim pokazał. Słyszał te jego, koło dobra kościelnego zabiegi Rzym, i pochwalił; a gdy sam się tam peregrynując stawił, od Klemensa VIII. z którym niegdy, gdy w Polszcze papiezkim był ablegatem, pod imieniem Hippolita Aldobrandyna kardynała, żył poufalej, mile przyjęty, po pańsku traktowany do znoszenia cięższych dla chwały boskiej stosów, goręcej się zachęcił. Jakoż skrzętny tak w kościele Bożym pasterz, jako i pilny w ojczyźnie senator; siła burzy na siebie, nieulękniony wytrzymał. Po zejściu Stefana Króla, tak sobie zajątrzył serca malkontentów z rządów pobożnego i mądrego Pana, że blisko o konfuzyą znaczną na konwokacyi Warszawskiej nieprzyszedł. Stanisław Kryski wojedowa Mazowiecki i starosta Płocki dóbr Zieluńskich dziedzic, wielką część gruntu w Gorznie wsi biskupiej sobie przywłaszczył, czego gdy Baranowskiego antecessorowie prawem dochodzili, i on zaczętą sprawę chciał kończyć, gniew takim impetem poburzonej szlachty zaostrzył na siebie, że z Raciązkiego sejmiku r. 1592. przed nim umykać musiał; i ledwo potem za interpozycyą godnych senatorów, do komplanacyi na sejmie Warszawskim przyszło. Ale i o karność kościelną rozwiozłym był w nienawiści:  przymawiali mu o zbytnią surowość, cenzurowali w nim wytworne do duchownych kanonów określenie, czego im i wielcy ludzie pomagali, ale niewinnie. Najciężej zawsze temu, co pierwszy lód łamie. To pewna, że w całem życiu swoim i statecznie poważnym, i gdzie było trzeba szczodrym, i niezmyślenie pobożnym wszyscy go dobrzy sądzili.  Najmilsza do ukontentowania jego zabawa ksiąg czytanie, osobliwie pisma Ś. Concilium Trydentskiego, i wizytacyi Ś. Karola Borromeusza. To też w nim szczególnie uważano, że gdy kogo łagodnemi sposobami poprawić niemogąc, klątwą kościelną obłożył, i niebo samo, te cenzury jego approbować się zdało; bo tacy, albo roku całego nodożywszy, gwałtowną schodzili śmiercią, albo ciężkim przypadkiem ściśnieni jęcząc, przyznawali swojem nieszczęściem wyuczeni, jak niebezpieczna matki kościoła niesłuchać. W roku potem 1607. na Kujawskie z Płockiego przeniesiony, najpierw od synodu dyecezańskiego począł, na którym wiele, zacnie i mądrze postanowił. W Wolborzu trunków pod noc przedawać, chyba gościnnym ludziom zakazał. Niewstyd, albo podejrzanych o niego ludzi, tamże precz rugował, chcąc i miejsce świętym uczynić gdzie sam mieszkał: atoli tegoż roku na arcybiskupstwo nominowany, w następującym od Pawła V. potwierdzony wjechał, i w najwyższej godności tegoż zawsze ku Bogu umysłu co i przedtem. Gdy kościół katedralny Gnieznieński przypadkowym ogniem pogorzał, zaraz go i restaurować i pokrywać począł. W Uniejowie, Łyśkowicach, Chrosinie, dla koronnych prymasów wczesnej rezydencyi pałace postawił; a w Skwierniewicach, gdy z jego hojności murowany powstaje, śmierć przerwała wzrost dalszy w r. 1615 życia 66. Siedział lat 7. Pochowany w kaplicy Gnieźnieńskiej do siebie z fundamentów wywiedzionej, którą między inszemi najpiękniej ozdobił, marmurem i miedzią pokrył, czynszem i kapłanami opatrzył."
"Jędrzej kasztelan Ciechanowski; brat Wojciecha arcybiskupa, którego z Doroty Fredrowny, córki Jana Fredra kasztelana Przemysłskiego, córka dostała się Mikołajowi Mielżyńskiemu stolnikowi Kaliskiemu, z tejże dwaj synowie: Jan starosta Czorsztyński i Praśnicki, a drugi Jędrzej, proboszczem Łowickim kanonikiem Gnieźnieńskim i Krakowskim do stryja  swego uczyniony, a od Pawła V, gdy był Rzymie, kantorem Poznańskim ogłoszony, ztamtąd powróciwszy, w ośmnastym roku życia swego, od Zygmunta III. sekretarzem koronnym deklarowany, gdy się tak chciwie do niego honory cisnęły śmierć im prędką rzuciła tamę, grobowy kamień, pod który złożony w Krakowie u Ś. Piotra r. 1631. Starowol. in Monum. Constitut. Anno 1623. fol. 9. et 1627. fol. 8. Maciej kasztelan Biechowski, z Katarzyny wojnowskij spłodził trzech synów, Jana, Olbrychta, i Macieja. Jan wojewoda Sieradzki, starosta Nowomiejski i Przedhorski, po trzykroć z sejmu komissarzem do pogranicznych od Szląska krzywd uproszony. Constit. Anno 1627. fol. 13. i 1629. fol. 16. i 1631. fol. 26. Żona jego Maryanna Pieniążkowna dziedziczka na Marcinkowicach, cześnikowna Krakowska, z niej syn Stanisław kasztelan Wiski, tego zaś syn Mikołaj i córka Zofia za Stefanem Oborskim starostą Liwskim. Olbrycht kasztelan Kamieński, żona Męcińska, był  posłem na sejm r. 1613. zkąd wyprawiony na rozerwanie, związanych na zgubę ojczyzny chorągwi Constitut. fol. 6. żył jeszcze r. 1632. Ludwik z Marcinkowic podpisał elekcyą Augusta II."

"Baranowski herbu Łodzia. W wielkiej Polszcze. Wojciech urodzeniem i męztwem znaczny. Jan Baranowski podpisał elekcyą Stanisława Augusta Króla r. 1764. z wojew. Poznańskiego - Heral. Wielądka."

" Baranowski herbu Ostoja. Od Jerzykowskich poszli: Stanisław albowiem Jerzykowski, pierwszy się z Baranowa Baranowskim pisać począł, które imię i syn jego Marcin pisarz ziemski Inowrocławski, potomności w dziedzictwie podał. Z tych Jan pułkownik Ordynacki w r. 1690. na Tatarów, bogatym plonem z Polski wydartym ojuczonych, pod Konstantynowem uderzył, i szczęśliwym Marsem część Jasyru, już był od drapieżców odzyskał, ale gdy Wildze w drugiej portyi z swojemi szwankującemu, na sukkurs przypadł, wszystek impet Tatarskiej potencyi na siebie oburzył, gdzie w półtora tysięcy swoich, dwunastą tysięcy pogaństwa wzmocnionej sile, wystarczyć nie mogąc, postrzelony, i w niewolą wzięty: z niej jednak wywikławszy się, na zażalonego serca folgę, cześnikostwo Lwowskie wziął od Króla. Dobra jego na pokuciu: syn Antoni.
Tego Antoniego potomstwo przeniosło się do Litwy. - Bazyli Baranowski pisał się z województwa Połockiego na zjezdzie walnym pod Olkinikami roku 1700. - Są także w województwie Mazowieckim.
Michał Baranowski z Irzykowa herbu Ostoja komornik graniczny ziemi Czerskiej swem i Andrzeja, Józefa, Tomasza i Antoniego podpułkownika przedniej straży wojsk koron. z Anną Pęczelską herbu Pilawa małżonką spłodzonych synów swoich imieniem, podpisał się na elekcyą Stanisława Augusta Króla z ziemią Czerską: tenże miał córkę Alexandrę za Łączkowskim burgrabią Sieradzkim, z których pozostał syn Wojciech. - Tenże Andrzej, Bogusław, oraz Floryan z Ikrzykowa Baranowski, swem i Antoniego, Ignacego synów swoich imieniem podpisał się na tęż samę elekcyą r. 1764. z ziemią Czerską. Antoni wzwyż wspomniony syn Floryana został księdzem kanonikiem Smoleńskim, surrogatorem Skrzyńskim. - Ignacy drugi syn Floryana wprzód wice-regent ziemski i grodzki Czerski, a potem pisarz ziemiański. - Dziad tychże  a ojciec Floryana Mikołaj miał 1o voto Szałapską, 2o voto Laskowską. Brat tegoż Mikołaja Piotr Bogusław był marszałkiem związkowym za Augusta II. umarł bezpotomnie. - Jan Baranowski zostawił dwóch synów Jerzego który zszedł bezpotomnie i Stefana skarbnika Zwinogrodzkiego orderu Śgo Stanisława kawalera: ten z Korzałowiczowną spłodził córkę która poszła za Onufrego Węglińskiego chorążego Chełmskiego. - Heraldyka Wielądka.
Eliasz Baranowski w r. 1788. komornik graniczny Żytomierski. - Przypisy Krasickiego."

"Baranowski herbu Prawdzic w województwie Lubelskiem. O tych ani Paprocki, ani Okolski nie pisał. Od Kaskich swoje pieczątki wzięli, z których jeden od dóbr Baranowa począł się pisać Baranowskim. Jan stolnik Bracławski i Alexander r. 1632. Mikołaj Soc. Jesu, rządząc Krasnostawskiem kollegium żyć przestał na ziemi: jego znacznej szczodrobliwości Lubelskie kollegium doznało. Franciszek i Mikołaj z ziemi Czerskiej, Jan z ziemi Warszawskiej podpisali elekcyą Augusta II"

"Baranowski herbu Rawicz w Krakowskiem województwie z Rzeplina dystynkcyą domu swego kładą. - Mikołaj z Żórawskiej herbu Trzaska urodzony w r. 1497. umarł 1570. lat mając 73. zostawił z Kłoczowską Zofią córki Zofią, ta z Janem Dębińskim, Reginę ta z Józefem Zagorskim, Annę, ta z Jakóbem Kossowskim, Barbarę ta z Janem Łagiewnickim, Katarzynę ta z Jędrzejem Dębowskim, a potem z Piotrem Łagiewnickim, Urzulę ta z Janem Wojkowskim weszły w kontrakty małżeńskie. Synów także trzech; Mikołaja, Stanisława i Jędrzeja. Z tych Mikołaj kiedyś dworzanin u Kaspra Zebzrydowskiego wojewody Kaliskiego, a potem pojął Zofią Jaskulecką, pozostałą wdowę po Stanisławie Jarockim, atoli umarł bezpotomny w r. 1583. Stanisław drugi syn Mikołaja, kościół w Minodze szczodrobliwością swoją ozdobił, przy drugim w Skale u Panien Ś. Jędrzeja, kaplicę na ten czas Ś. Stanisława biskupa Krakowskiego wymurował, kapłana przy tejże fundkował, tamże po śmierci w r. 1624. i z żoną swoją Elżbietą Stradomską z Kempanowa pochowany, która mu dwóch synów powiła, Krzysztofa i Stanisława. Krzysztof dwa razy ponawiał śluby dożytwotnie, raz z Maryanną Morską córką Marcina, drugi raz z Maryanną Jaroszewską córką Balcera, z tą zostawiwszy syna i córkę, zginął 1633. Stanisław także brat jego z Agnieszki Zbylitowskiej podsędkowny Krakowskiej, zostawił potomstwo Piotra, Zofią i Barbarę. Jędrzej trzeci brat Mikołaja z Kłoczowskiej, miał żon cztery. Pierwszą Katarzynę Stradomską siostrę rodzoną wyżej wspomnianej, z tej tylko jedna córka Zofia, w klasztorze S. Jędrzeja w Krakowie życie panieńskie Bogu poślubiła. Drugą miał Obrębską córkę Pawła, ale bezpotomną. Trzecią Annę Małuską córkę Adama, ta mu synów powiła czterech, Piotra, Jędrzeja, Samuela i Jana, córek zaś trzy, Jadwigę z Sebastyanem Łodzińskim zmówioną, Annę w klasztorze Imbramowickim i Katarzynę. Czwarta miał żonę Krystynę Piotrowską, wdowę po Morskim; od tej syn był Władysław. Z synów tego Jędrzeja, Piotr młodsze lata na chlebie żołnierskim strawiwszy, pojął potem Zuzannę Trzebińską córkę Jana. z niej spłodził syna Michała i córek dwie. Jędrzej brat Piotra na expedycyi Pruskiej przeciwko Szwedom poległ. Samuel w obozie całe życie swoje przepędził. To o swoim domu napisał Stanisław Baranowski w swoim MS."



Źródło:
Herbarz Polski Kaspra Niesieckiego S. J. Powiększony dodatkami z późniejszych autorów, rękopisów, dowodów urzędowych i wydany przez Jana Nep. Bobrowicza w Lipsku nakładem i drukiem Breitkopfa i Haertla 1839-1846 wykonano techniką fotooffsetową w Drukarni Narodowej w Krakowie z egzemplarza udostępnionego przez Bibliotekę Narodową w Warszawie. Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, Warszawa 1979 Tom I. str. 57-63.

Szukałam informacji na temat nazwiska Soroka i właściwie trafiłam na 2 herby "Leliwa" i "Suche komnaty" i sama właściwie nie wiem.