Fragment z opowiadania Antoniego Kochańskiego, które zamieścił w swojej książce:
"Babcia moja, Eleonora z Malinowskich Kochańska, którą dobrze przypominam, opowiadała nam wnukom i swej synowej, i swemu synowi dopiero po 1915 r. o powstaniu styczniowym i o powstańcach. Mieszkała wtedy razem ze swym mężem i dziećmi we wsi Zofiówka na północ od Tykocina około 20 km, w pobliżu Puszczy Knyszyńskiej. Była młodą mężatką, miała dwoje małych dzieci, mego ojca Jana i młodszego, jednorocznego Wincentego. Kilkadziesiąt razy wieczorem o zmierzchu przychodziło po jednym lub dwóch powstańców proszących o jadło ciepłe i o przespanie się na podłodze. Powstaniec po posiłku szybko usypiał, a babcia prała jego bieliznę i suszyła przy piecu. Dziadek, mąż babci, zwykle wtedy nie nocował w domu, ale zapewne pikietował w pobliżu swych budynków. Pomimo tego, że dom dziadka był oddalony od wsi około 200 metrów, po pewnym czasie doniosło się do władz wojskowych w Knyszynie o pomocy dawanej przez babcię powstańcom i pewnego razu Kozak z wojska rosyjskiego upominał babcię, która się do tego nie przyznawała, ale usiłował bić babcię nahajką".....

źródło: A. Kochański, 526 lat dziejów miasta Tykocina na tle historii Polski, Białystok 2000,s. 404.