Nie miałem jeszcze ukończonych dwóch lat kiedy robione było to zdjęcie komunijne ( 1937r ) - więc nic nie mogę dodać z osobistych wspomnień- jednak widać różnicę w porównaniu z analogicznym zdjęciem Jurka ( drugiego Brata z 1942r.).
Ryszard był starszy o 9 lat i mieliśmy w moim świadomym przeżywaniu niewiele wspólnego. Był w okresie lwowskim podporą Mamy jako jedyny " mężczyzna " w rodzinie , pracował zarobkowo , pomagał Mamie i Babci
przetrwać. W moich oczach był już dorosły. Przystojny, odważny aż do ryzyka, biegle mówił po niemiecku i rosyjsku ,potrafił radzić sobie w trudnych sytuacjach, których tam nie brakowało.
Mama podejrzewała , że związał się z jakąś podziemną organizacją
i bardzo się martwiła o Jego i nasze bezpieczeństwo- jednak zawsze potrafił rozwiać Mamy wątpliwości. Miał widocznie dar przekonywania i jak póżniej słyszałem- był taki czarujący.
Wobec perspektywy powrotu sowietów do Lwowa - Mama zdecydowała o ucieczce do Warszawy i zamieszkaniu u Znajomej na Żoliborzu. Nigdy się nie dowiem , czy Rysiek tego nie zasugerował
, bo można było wybrać bliższy Kraków i wówczas nasza rodzina nie byłaby tak straszliwie okaleczona. Ale to wiemy teraz.
Po przyjeżdzie do Warszawy Rysiek zaczął znikać z domu i często nocował w Sródmieściu.
Mama była z Nim w stałym kontakcie, który zerwał się z chwilą wybuchu Powstania Warszawskiego.
Był podobno ( wg Mamy ) niegrożnie ranny ale żył i walczył dalej. Nic nie wiem ( i nigdy się nie dowiem ) gdzie i pod jakim pseudonimem walczył, i jak potoczyły się Jego losy. Mama twierdziła, że krótko przed kapitulacją jeszcze żył i po wojnie bezowocnie szukała śladu swego najstarszego Syna we wszystkich możliwych miejscach i organizacjach. Nie wiem która Bezimienna Mogiła Powstańcza kryje szczątki mego Brata.
Co do jednego mam pewność- Ojciec byłby z Niego dumny !
Nasz jedyny syn nosi imię swojego nigdy nie poznanego Stryja, który
zginął w 18-tym roku życia .
Cześć Jego Pamięci !

Od rana jestem myślami przy Tobie-mój kochany Bracie !
Nie dane nam było świętować wspólnie Twoich Urodzin, brak mi na to wyobrażni.Nie zaznałem jako dorosły człowiek uczucia braterskiej miłości-los tak zrządził.
A jednak w 2008 roku przeżywałem przez okres 2 tygodni
coś niesamowitego związanego z Tobą .Nagle zakiełkowała w nas nadzieja, że może jednak gdzieś żyjesz niekoniecznie w Polsce, że może zdarzył się cud i wyszedłeś z zawieruchy Powstania Warszawskiego z zanikiem pamięci , a ponadto straciłeś kontakt ? Przecież cuda się zdarzają ! Jak doszło do wzbudzenia takiej nadziei ? Otóż po pośmiertnych nominacjach na wyższy stopień wojskowy dokonanych 2007r.-w odniesieniu
do wszystkich Ofiar Kozielska, Starobielska i Ostaszkowa
można było indywidualnie pisać do MON i prosić o przesłanie aktu na wskazany adres. Wiele osób - krewnych Ofiar tak uczyniło. W naszej Katowickiej Rodzinie Katyńskiej ustaliliśmy, że wysyłamy zbiorowe listy i po otrzymaniu aktów nominacyjnych będą uroczyście wręczane . Tak też się stało z tą
różnicą, że z MON otrzymano informację, że brak aktu
nominacyjnego naszego Ojca.To było jak uderzenie obuchem w głowę! Kto mógł to odebrać ? Kto byłby tym zainteresowany ? A może Ty żyjesz ? Huśtawka nadziei i spekulacji trwała prawie 2 tygodnie - do momentu wyjaśnienia ( chodziło o drugie imię Ojca- Wiktor ).
Czar prysł ! Nie ma Ciebie wśród żywych już tyle lat,
a mimo to żyjesz- bo stale pamiętamy o Tobie i wyobrażamy sobie jak byś wyglądał jako dorosły mężczyzna , a obecnie już pan w bardzo sędziwym wieku.
Do naszego wspólnego spotkania coraz bliżej, ale na razie - Rysiu- pozostajesz w mej pamięci jako zaradny,
inteligentny młodzieniec, dobry dla Mamy i Babci
oraz pobłażliwy dla Jurka i dla mnie. Zawsze będę o Tobie pamiętał !

Ten bukiet kwiatów dla Ciebie. Wzruszająca jest pamięć jaką okazuje Ci rodzina.