Jeżeli nie posiadasz konta na portalu
Ogrody Wspomnień, zarejestruj się

Maj

pn	wt	śr	cz	pt	so	nd
	1	2	3	4	5	6
7	8	9	10	11	12	13
14	15	16	17	18	19	20
21	22	23	24	25	26	27
28	29	30	31

2012-05-15 06:29:15

Dodawanie filmów wspomnieniowych

Jeśli zamieściliście film wspomnieniowy o zmarłej osobie w serwisie ...

czytaj całość

Drzewo genealogiczne

Lucjan Antoni Szymański

Uczestnicy I Wojny Światowej, Uczestnicy II wojny światowej, Uczestnicy kampanii wrześniowej 1939, Uczestnicy wojny polsko - bolszewickiej 1919-1920
Data urodzenia / odejścia:	*czwartek, 04-02-1897 †poniedziałek, 05-03-1945
Kalendarium:	Nie żyje od 67 lat. Żył 48 lat (17560 dni).
Miejsce urodz. / zamieszkania:	Białe Wody, wsch. Ukraina / Warszawa
Rodzice:	brak danych
Wspomnienia:	5 zobacz wspomnienia
Bliscy:	0 zobacz bliskie osoby
Osoby oddające hołd:	13 zobacz pełną księgę
Profil stworzony przez:	Tomasz A. Szymański, 2011-11-23

http://niepoprawni.pl/blog/5462/pplk-janczar-zolnierz-niezlomny-1

LUCJAN ANTONI SZYMAŃSKI, (1897-1945) kawalerzysta I wojny; wojny polsko sowieckiej 1918-21 (dowborczyk - uczestnik walk 1psk w wyprawie kijowskiej, bitwie warszawskiej i niemeńskiej) oraz II wojnie Światowej drugi zastępca dowódcy pułku w 11. p.u.; w pierwszej połowie października 1939 ucieka z niewoli niemieckiej, 1940-44 inspektor obwodów ZWZ i AK; pseudonimy Kamiński, Janczar i Garda. Ostatni dowódca podokręgu AK, ,,Białowieża" Warszawa-Wschód. Major WP, Podpułownik AK. Po aresztowaniu 23 grudnia 1944 przez ppor. Józefa Światło i śledztwie NKWD skazany na śmierć i stracony w więzieniu praskim "Toledo" 5 marca 1945 r.

Na zdjęciu: 23-letni Lucjan jako podporucznik 3 pułku strzelców konnych

Źródła:

1.	http://niepoprawni.pl/blog/5462/pplk-janczar-zolnierz-niezlomny-1

Dodaj wspomnienie

Oddaj hołd

Znałem

Genealogia

Wyszukaj osobę

Aby wyszukać osoby należy wpisać jej imię, nazwisko lub nazwisko rodowe w polu wyszukiwarki i kliknąć Szukaj. By wybrać osobę, należy kliknąć na jej zdjęcie lub nazwisko, istnieje też możliwość przeglądnięcia strony osoby, klikając na odpowiedni link. Jeżeli osoba nie zostanie odnaleziona, należy ją najpierw dodać jako osobę, która odeszła lub jako gościa Ogrodów Wspomnień. Prosimy użyć znaku gwiazdki * w celu zastąpienia nie znanej części nazwiska np Koło* znajdzie Kołodzieja jak i Kołodko.

Wyszukaj

Wyszukiwanie....

Dodaj współmałżonka

Dodaj współmałżonka dla tej osoby. Dzięki temu, będziesz mógł dodać do ich związku dzieci. Jeżeli w związku nie było ślubu, zaznacz odpowiednią opcję.

Mąż

Lucjan Antoni Szymański Data urodzenia: 04-02-1897 Data odejścia: 05-03-1945 Dodany przez: Tomasz A. Szymański, 2011-11-23 Dodany dnia: 2011-11-23

Żona

Kliknij aby wyszukać współmałżonka

Data ślubu

Odznacz tę opcję, jeżeli ślub w tym związku się nie odbył.

Sortuj wspomnienia: (chronologicznie rosnąco/malejąco, według daty dodania):

wspomnenie mjra rez. Józefa Leguta ps. ,,Kit" komendanta ośrodka AK Górki - Sarnaki

Data wspomnienia: 9.3.1971

Wspomnienie o: Lucjan Antoni Szymański

Przytoczę tu treść listu mjra rez. Józefa Leguta ps. ,,Kit" komendanta ośrodka AK Górki - Sarnaki nad Bugiem dowodzącego oddziałami poszukującymi rakiet V2 wiosną 1944, napisanego w Spale 9 III 1971 r. do żony ppłka ,,Janczara" Heleny Szymańskiej, po przypadkowym spotkaniu z moimi Rodzicami (z bratem Lucjana, Kazimierzem i jego żoną Anną):
,,Wielce Szanowna Pani Pułkownikowo!
Jako były podwładny Pani Męża w okresie okupacji - pozwoli Pani, że złożę Jej garść informacji o działalności Pułkownika. Chciałbym, aby ta garść informacji i wspomnień była równocześnie mym hołdem dla oficera-Polaka, który poświęcił wszystko, co miał najdroższego, dla Ojczyzny.
Nazywam się Józef Legut, jestem majorem rezerwy. Obecnie jestem na wczasach wraz z żoną w Spale. Los chciał, że siedzimy przy stole wspólnie z państwem K. Szymańskimi. W ten sposób otrzymałem adres oraz wyrażenie życzenia napisania tego listu. Z porucznikiem kawalerii, Lucjanem Szymańskim zetknąłem się służbowo w Bydgoszczy w latach 1924-26. Był to wytworny oficer o ujmującym sposobie bycia, w dodatku miał młodą i piękną żonę.
W roku 1943 zostałem wyznaczony przez Główną Komendę A.K. na komendanta rejonu Górki-Sarnaki nad Bugiem. Rejon ten należał do obwodu Siedlce, posiadał takich ośrodków jak mój - dziewięć. Komendantem obwodu był kpt. Marian Zawarczyński (pseudonim ,,Ziemowit"). Po paru tygodniach mej pracy na nowej placówce przyjechał do mnie Ziemowit, który oświadczył, że z kolei jego przełożonym jest mjr Lucjan Szymański, pseudonim Janczar. W niedługim czasie przyjechał Janczar na inspekcję ośrodka. Po kilku miesiącach Janczar został mianowany przez Rząd Polski w Londynie - podpułkownikiem. Obowiązki komendanta ośrodka odebrałem od hr. Heleny Potulickiej. Siedziba komendy ośrodka była w majątku hr., komendantem ośrodka był kierownik szkoły w Górkach, oficer rezerwy, którego Niemcy aresztowali. Pułkownik Janczar ustalił, że ja będę się zajmował zagadnieniami taktycznymi i bojowymi, natomiast Helena Potulicka sprawami organizacyjnymi. Byłem wtedy kapitanem, lecz już po kursie dowódców baonów w Rembertowie, toteż płk Janczar traktował mnie jako oficera sztabowego. Podporządkował mi 7 ośrodków i wyznaczył zadania bojowe. Zadaniem tego ugrupowania było wysadzenie mostu na rzece Bug, obrona przeprawy i rozbrajanie Niemców. W tym celu były zebrania i odprawy wszystkich dowódców kompanii (każdy ośrodek wystawiał przynajmniej jedną kompanię piechoty). Zebrania te odbywały się zawsze w majątku Hruszniew - własność hr. Platerowej. Na tych zebraniach i na odprawach był zawsze obecny płk Janczar. Jak zawsze opanowany, rzeczowy, znający swoje rzemiosło, dostępny, a równocześnie bezgranicznie oddany sprawie, o którą walczyliśmy. Pewność siebie, gorący patriotyzm oraz bezgraniczna wiara w słuszność sprawy - były to cechy płka Janczara. Toteż jako przełożony, jako wyższy oficer, a równocześnie jako towarzysz broni, był szanowany i lubiany przez wszystkich podwładnych.
Niestety, byliśmy tylko żołnierzami, a nie dyplomatami. Trzeba było być Osowieckim, by wiedzieć, że wypadki tak się potoczą, jak się potoczyły. Toteż po wejściu sowieckich wojsk na nasze tereny wszyscy znani mi oficerowie zostali aresztowani za przynależność do A.K. Został aresztowany płk Bittner, kpt. Zawarczyński, kpt. Gilewicz, kpt. Antoni Rzewuski, kpt. Alojzy Sałaciński, ppor Fliger oraz ppłk Lucjan Szymański. Władze sowieckie poszukiwały mnie po całym siedleckim powiecie. Jakoś udało mi się uniknąć aresztowania. Powrócił do kraju płk Bittner (umarł w Białej Podlaskiej) oraz kpt. Alojzy Sałaciński - mieszka w Siedlcach przy ul. Roli Żymierskiego 7. Jest mi wiadomo, że po aresztowaniu siedział razem z Pułkownikiem w więzieniu w Siedlcach.
O ile sobie przypominam, to Rząd Polski w Londynie zezwolił nam już w jesieni 1944 r. na wstępowanie do Wojska Polskiego. Ja wstąpiłem 5.12.44 zatajając oczywiście swą przynależność do A.K. Natomiast Pułkownik do ostatniej chwili działał na korzyść Rządu Polskiego w Londynie, aż do chwili aresztowania. Wyraził się kiedyś, że ,,tak długo będę działał, aż sowieci mi w łeb strzelą".
Tutaj uzewnętrzniła się osobowość Pułkownika, jego poświęcenie, wysokie walory moralne oraz stałość charakteru. Wskazane by było, żeby ktoś opracował biografię Pułkownika, by Jego poświęcenie się dla Ojczyzny, służyło jako wzór dla przyszłych pokoleń.
Łączę wyrazy głębokiego szacunku dla Pani jako żony i towarzyszki życia Pułkownika, która na pewno przyczyniła się też do ukształtowania Jego charakteru. Legut."

Dodane przez: Tomasz A. Szymański (23 listopad, 2011)

relacja Tadeusza Tomaszkiewicza ps. ,,Rękawica" z NSZ w Siedlcach, relacja b. więźnia spisana przez T. Szymańskiego 12 lutego 2005 r. [archiwum rodzinne]

Data wspomnienia: 12.2.2005

Wspomnienie o: Lucjan Antoni Szymański

W swej relacji żołnierz Narodowych Sił Zbrojnych mec. Tadeusz Tomaszkiewicz ,,Rękawica" opowiada:
Wiem, że płk Janczar był aresztowany przez Józefa Światło w miejscowości leżącej między Węgrowem a Klemanowizną w Boże Narodzenie. Janczara poznałem już w więzieniu, gdy po jego skazaniu dostaliśmy pozwolenie wzajemnych odwiedzin. Siedziałem w celi więzienia na 11 listopada na parterze, przez okno widziałem Janczara z odległości kilkunastu metrów, gdy był wyprowadzany na wykonanie wyroku. Prowadzony był przez dwóch

Dodane przez: Tomasz A. Szymański (23 listopad, 2011)

Relacja Jerzego Butwiłło, st. strz. pchor. AK ps. ,,Bejard":

Data wspomnienia: 10.4.2001

Wspomnienie o: Lucjan Antoni Szymański

,,W 1944 roku, w Powstaniu Warszawskim, walczyłem w batalionie ,,Harnaś" w wydzielonym oddziale ,,Grażyna", w stopniu starszego strzelca podchorążego Armii Krajowej. Miałem pseudonim ,,Bejard". 19 września 1944 r. przepłynąłem Wisłę z Powiśla na Pragę.
Zaczęliśmy z innymi kolegami wydawać na powielaczu nielegalną gazetkę ,,Alarm". 18 listopada na Grochowie poszedłem do umówionego mieszkania na spotkanie, w którym zastawiono tzw. kocioł, drzwi otworzył mi nieznajomy podporucznik, jak potem okazało się, był to słynny Józef Światło. Na sprawie sądowej 9 lutego 1945 otrzymałem wyrok 2 lata więzienia. Siedziałem w więzieniu śledczym Warszawa III na ul. 11 listopada na terenie dawnych koszar 36 pp Legii Akademickiej. Tu po raz ostatni spotkałem majora Szymańskiego. Siedział w sąsiedniej pojedynczej celi. Pod koniec lutego dostał najwyższy wymiar kary. Wtedy więźniowie poprosili strażników, aby zezwolili Janczarowi odwiedzać ich, aby nie musiał sam siedzieć. Dostaliśmy na to zgodę i wtedy mogłem pułkownikowi przypomnieć nasza znajomość z Kielc sprzed 9 lat.
Po wykonaniu wyroku na pułkowniku, co ze względu na jego stopień było na terenie więzienia wydarzeniem, strażnicy więzienni opowiadali więźniom, że Lucjana powiesił na gałęzi drzewa naczelnik więzienia przy pomocy nienormalnego chłopaka, który był używany do różnych posług. Nie wiadomo, czy celowo robili to tak po partacku, że gałąź się ułamała. Pułkownika wieszali drugi raz. Naczelnik więzienia w żadnym wypadku nie dopuszczał takiej możliwości, aby skazanego przed wykonaniem wyroku odwiedził ksiądz w celu udzielenia ostatnich sakramentów.
Naczelnikiem był por. Kazimierz Szymonowicz w wieku ok. 30 lat (żydowskiego pochodzenia, jego prawdziwe nazwisko brzmiało Kopel Klejman). Pochodził z Chęcin, w Kielcach już przed wojną należał do Komunistycznego Związku Młodzieży. W marcu, już po wykonaniu wyroku na Janczarze, Klejman, posługując się więźniami folksdojczami, którzy zajmowali na terenie więzienia oddzielny barak, zbudował na podwórzu z cegieł pochodzących z rozbiórki ruin, bunkier-kaźń do wykonywania wyroków śmierci, z hakami w suficie oraz rynienkami odpływowymi. Oglądaliśmy tą budowę z okien. Wyroki Szymonowicz vel Klejman wykonywał chętnie sam przez zastrzelenie skazanego, lub przy pomocy nienormalnego, który pochodził podobno z Białołęki. Skazańca, zwykle młodego chłopaka, często w mundurze, ciągnęło zwykle na miejsce kaźni przy rozpaczliwych krzykach Tato! Mamo! czterech strażników. Inni stali na podwórzu z bronią przygotowaną do strzału, bo mieli rozkaz strzelać do więźniów, jeżeli któryś wyjrzałby przez okno celi. Więźniowie posługiwali się więc lusterkiem, lecz widok był tak przerażający i wprowadzający w depresję, że wkrótce tego zaprzestali. Dowiedziałem się później, że Klejman-Szymonowicz awansował wkrótce na naczelnika więzienia w Rawiczu. Jego syn studiował potem w ASP w Warszawie, ale ze względu na pracę swego ojca, cierpiał z powodu ciągłych docinków kolegów. Kiedyś w końcu popełnił samobójstwo, skacząc z okna na ulicę Traugutta. Podobno po śmierci syna Klejman wpadł w depresję i skończył ze sobą odkręcając kurki z gazem."
Jerzy Butwiłło, st. strz. pchor. ps. ,,Bejard", relacja byłego więźnia spisana przez T. Szymańskiego w kwietniu 2001 r. i uzupełniona w lutym 2005 r. [archiwum rodzinne]

Dodane przez: Tomasz A. Szymański (23 listopad, 2011)

Trwa dodawanie.

Trwa dodawanie...

Jeżeli nie posiadasz konta na portalu
Ogrody Wspomnień, zarejestruj się