Naukę odbierał w gimnazjum wadowickim (1912 – 1914). Miał ledwie 14 lat (choć próby podejmował już rok wcześniej), gdy śladem braci poszedł do Legionów. Józefa przydzielono do 4 kompanii III batalionu 1 pułku. Brał udział m.in. w walkach pod Janowem, Tarłowem, Jastkowem, Optową, Kostiuchnówką. Po kryzysie przysięgowym trafił na front włoski. Za namową brata Franciszka, chcąc wrócić do domu, a nie walczyć dla Habsburgów, zameldował przełożonym o swojej małoletniości i w listopadzie 1917 roku został zwolniony z wojska.
W 1918 r. współorganizator przejęcia władzy z rąk Austriaków w Andrychowie. Na czele czteroosobowego patrolu rozbroił tamtejszy posterunek żandarmerii i przejął go w imieniu władz polskich. Brał udział w odsieczy Lwowa i wojnie z bolszewikami w 4pp Legionów. W latach 1924 – 1935 był Józef oficerem w Korpusie Ochrony Pogranicza. Następnie w 27pp w Częstochowie. Za kampanię wrześniową 1939 (między innymi w Modlinie) otrzymał Virtuti Militari. Pozostałą część wojny spędził w oflagach, między innymi w Woldenbergu. Po powrocie do kraju w WiN, za co do 1951 roku przebywał w więzieniu.
Następnie dał się poznać jako obrońca miejsc pamięci związanych z J. Piłsudskim oraz propagator prawdy o Katyniu. Jego obserwacją zajmowali się pracownicy trzech wydziałów komendy wojewódzkiej MO oraz liczni „tajni współpracownicy”. Jego pogrzeb przerodził się w manifestację patriotyczną.

Pułkownik, był ojcem chrzestynm syna Leopolda Okulickiego - Zbigniewa.

Źródła:

1.	http://www.rp.pl/artykul/400446.html