"Ksiądz Maksymilian Binkiewicz urodził się 21 lutego 1908 r. we wsi Żarnowiec w powiecie olkuskim. Była to miejscowość parafialna w granicach diecezji kieleckiej. Jego rodzicami byli Roman i Stanisława z Czubasiewiczów. Maksymilian został ochrzczony w miejscowym kościele parafialnym pod wezwaniem Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w dniu 26 lutego 1908 r. Był bardzo słabego zdrowia i w dziewiątym roku życia ciężko zachorował. Mimo wysiłków lekarzy stan zdrowia nie polepszał się. Został przygotowany do pierwszej Komunii św., ponieważ spodziewano się, że rychło umrze. Po przyjęciu tego sakramentu choroba zaczęła ustępować, a stan jego zdrowia od tej pory znacznie się poprawił.
Do szkoły powszechnej uczęszczał w rodzinnej miejscowości, a potem został oddany do progimnazjum w Pilicy, w którym ukończył początkowe trzy klasy. Po półrocznej przerwie rozpoczął naukę w czwartej klasie gimnazjalnej w Krakowie, a następnie przeniósł się do Gimnazjum im. Kazimierza Wielkiego w Olkuszu. W czasie pobytu w szkole średniej należał do harcerstwa, które w znacznym stopniu ukształtowały jego charakter. Świadectwo dojrzałości otrzymał w czerwcu 1926 r.
Bezpośrednio po ukończeniu szkoły średniej, Maksymilian rozpoczął starania o przyjęcie do powstającego w tym czasie w Krakowie Seminarium Duchownego diecezji częstochowskiej. (Ordynariusz tej diecezji, bp Teodor Kubina ogłosił wówczas publicznie wiadomość o otwarciu Seminarium.) Został przyjęty i wraz z gronem kolegów rozpoczął w dniu 2 października 1926 r. pierwszy rok akademicki w dziejach tej uczelni. Rektorem Seminarium został ks. dr Karol Makowski, kapłan bardzo gorliwy, szczególnie dbający o liturgię. Spowiednikami i rekolekcjonistami byli ojcowie jezuici. Maksymilian uczęszczał także na wykłady filozofii i teologii prowadzone na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Święcenia kapłańskie otrzymał w dniu 21 czerwca 1931 r. na Jasnej Górze z rąk bpa częstochowskiego Teodora Kubiny.
Bezpośrednio po przyjęciu święceń kapłańskich został mianowany prefektem w Seminarium Duchownym diecezji częstochowskiej w Krakowie. Równocześnie też podjął dalsze studia w Uniwersytecie Jagiellońskim. Uczęszczał na wykłady i seminaria naukowe prof. Stefana Szumana z zakresu pedagogiki. W 1933 r. ukończył pracę z zakresu teologii moralnej pr. "Geneza i rozwój miłości w przedstawieniu św. Bernarda" i uzyskał tytuł magistra na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie.
W dniu 7 czerwca 1933 r. bp Kubina mianował go prefektem etatowym czyli nauczycielem religii katolickiej w kilku gimnazjach Sosnowca - żeńskim im. Emilii Plater, w męskim im. Bolesława Prusa, w Prywatnym Gimnazjum Żeńskim P. Rzadkiewiczowej i w Państwowej Szkole Zawodowej. Na stanowiska prefektów etatowych bp Kubina wyznaczał kapłanów zdolnych i wykształconych oraz prowadzoących głębokie życie wewnętrzne. Powierzenie ks. Binkiewiczowi takiego stanowiska w szkołach sosnowieckich, gdzie praca katechetyczna była szczególnie trudna ze względu na wrogą Kościołowi katolickiemu działalność stowarzyszeń i organizacji socjalistycznych, świadczyło bardzo pozytywnie o młodym kapłanie. Na tym stanowisku ks. Binkiewicz pracował przez rok. Potem powierzono mu następne odpowiedzialne funkcje. Został prefektem w Prywatnym Gimnazjum Męskim im. Tadeusza Kościuszki w Wieluniu, które na mocy decyzji bpa Kubiny pełniło rolę Niższego Seminarium Duchownego dla diecezji częstochowskiej. Jednocześnie pracował jako prefekt etatowy w Prywatnym Gimnazjum Żeńskim Pelagii Zasadzińskiej w tym mieście. Otaczał równocześnie bezpośrednią opieką kilkunastu uczniów Gimnazju Biskupiego, mieszkających w bursie gimnazjalnej, a pochodzących z biednych rodzin z okolic Wielunia. W tym czasie był także rektorem kościoła św. Józefa w Wieluniu, w którym odbywały sie nabożeństwa dla młodzieży szkolnej oraz grona nauczycielskiego. Zarówno wśród nauczycieli jak i młodzieży szkolnej cieszył się dużym autorytetem i szacunkiem.
W połowie lat trzydziestych bp Kubina podjął intensywne działania duszpasterskie w środowisku inteligencji, aby ożywić jej religijność. Celowi temu miały służyć Koła Inteligencji Katolickiej na terenie całej dziecezji częstochowskiej. Misję zorganizowania Koła Inteligencji Katolickiej w Wieluniu powierzono ks. Binkiwiczowi. Nawiązał on kontakty z centralnymi władzami tego stowarzyszenia w Lublinie i rozpoczął działalność szczególnie wśród nauczycieli w Wieluniu i okolicy. Zgromadził ok. 15-20 nauczycieli, ale Koło formalnie nie powstało z powodu rozpoczęcia II wojny światowej.
Po wybuchu wojny ks. Binkiewicz pozostał przez kilka tygodni w zbombardowanym Wieluniu. W nowym podziale administracyjnym wprowadzonym przez Niemców Wieluń i okolice zostały włączone do Rzeszy Niemieckiej jako Kraj Warty (Warthegau). Działania wojenne i terror hitlerowski nie pozwoliły na prowadzenie działalności dydaktycznej ani pracy duszpasterskiej. Według założeń nazizmu Kraj Warty miał stać się terenem wzorcowym w walce z Kościołem katolickim, co bardzo skrupulatnie realizował Artur Greiser.
Po aresztowaniu i uwięzieniu ks. Wincentego Śliwińskiego, proboszcza w parafii Konopnica koło Wielunia, stanowisko to otrzymał ks. Binkiewicz. Ta część diecezji została oddzielona granicą okupacyjną od Częstochowy, a wszelkie kontakty z władzą diecezjalną stały się niemożliwe. Biskup mógł jedynie utrzymywać łączność drogą korespondencyjną. Władze hitlerowskie we wszelkich formach pracy duszpasterskiej dopatrywały się działalności antyniemieckiej. Władze lokalne zarządziły liczne ograniczenia dotyczące wypełniania praktyk religijnych przez wiernych. Działalność kapłanów był stale inwigilowana. Zostali usunięci ze swoich plebanii, w których zamieszkali osadnicy niemieccy. Wszystko to czyniło pracę duszpasterską bardzo niebezpieczną. Zgodnie jednak z poleceniem biskupa, ks. Binkiewicz trwał na powierzonej mu placówce duszpasterskiej, podobnie jak inni kapłani diecezji częstochowskiej. Sytuacja stawała się jednak coraz trudniejsza, krążyły już wieści o rychłym aresztowaniu wszystkich polskich kapłanów. Ogromna ich większość pozostawała mimo to na swoich placówkach. Taka sytuacja trwała do października 1941 r.
Niespodziewanie, we wczesnych godzinach rannych, w dniu 6 października 1941 r. ks. Binkiewicz wraz ze wszystkimi kapłanami byłego powiatu wieluńskiego został aresztowany i przywieziony na posterunek gestapo w Wieluniu. Po kilku godzinach wszyscy zostali wywiezieni do obozu przejściowego w Konstantynowie k. Łodzi. Przebywał tam przez trzy tygodnie, a 27 października 1941 r. został wraz z innymi kapłanami wysłany do obozu koncentracyjnego w Dachau."
" W dniu 23 czerwca 1942 r. niosąc kolejny raz kocioł z posiłkiem, ks. Binkiewicz został straszliwie pobity przez strażnika obozowego, na skutek czego następnego dnia zakończył życie (24 czerwca 1942 r.). W obozie nosił numer 28450."

Źródła:

1.	Praca zbiorowa: Męczennicy za wiarę 1939-1945. Duchowni i świeccy z ziem polskich, którzy prześladowani przez nazizm hitlerowski dali Chrystusowi ofiarą życia świadectwo miłości, Warszawa 1996, s. 19-22..