Począwszy od 5 kwietnia, aż do 14 maja 1940 systematycznie mordowano w pomieszczeniach piwnicznych więzienia, wewnętrznego zarządu obwodowego NKWD w miejscowości  Kalinin (obecnie Twer), przywożonych tutaj polskich jeńców. Pierwotnie przebywali oni (od 19 września 1939 roku) w obozie w Ostaszkowie.

Największy ze specjalnych obozów dla jeńców wojennych zlokalizowany w okolicy Ostaszkowa  został utworzony w pomieszczeniach karnej kolonii NKWD dla nieletnich, która mieściła się w byłym klasztorze prawosławnym Niłowa Pustyń na wyspie Stołbnyj znajdującej się na obszarze jeziora Seliger w obwodzie kalinińskim, około 10 km od miasteczka Ostaszków.

Podczas pobytu w Ostaszkowie wszyscy jeńcy musieli pracować i poza codziennymi pracami porządkowymi wykonywali wiele prac budowlanych. Między innymi odbudowali 2 489 m² powierzchni mieszkalnej w zburzonych budowlach mieszkalnych. Wznieśli od nowa pomieszczenia mieszkalne w budynkach drewnianych (1651 m² ). Zbudowali także 2444 m² pomieszczeń służbowych, 270 m umocnień grobli, 30 m mostu i wykonali wiele innych prac.

Początkowo do obozu kierowano wszystkie kategorie jeńców. Byli wśród nich żołnierze, policjanci, ale także osoby cywilne oraz kobiety. W okresie od 28 września do 1 października 1939 roku do obozu przybyły 9193 osoby, wśród których było tylko 92 policjantów. Jednak na skutek dyrektywy z 3 października mienił się charakter obozu. Od tego momentu mieli być tam przyjmowani tylko policjanci, agenci wywiadu, żandarmi, funkcjonariusze kontrwywiadu, oraz strażnicy więzienni. Osoby nie spełniające nowych kryteriów miały być odesłane. W związku z czym z obozu wyjechało  blisko 9000 więźniów. Począwszy od 23 października do obozu zaczęli przybywać głównie policjanci i żandarmi. 29 listopada 1939 roku stan obozu przedstawiał się następująco:  ogółem 5959 jeńców w tym 5818 oficerów, podoficerów oraz szeregowych policji i żandarmerii. W styczniu 1940 roku  do obozu trafiło 54 policjantów i żandarmów, którzy zostali odesłani z obozów dla internowanych na Litwie, którzy przebywali w obozie juchnowskim. 18 lutego 1940 roku  było 6369 jeńców, w tym: 283 oficerów policji, żandarmerii i KOP,  784 podoficerów policji i żandarmerii, 5001 szeregowców policji i żandarmerii. W obozie znajdowało się również 114 strażników więziennych, 6 wywiadowców, a także 182 inne osoby (duchowni, lekarze, osadnicy wojskowi.

Mając na względzie kolejną dyrektywę Berii  22 lutego 1940 roku nakazano przeniesienie funkcjonariuszy więziennictwa, agentów wywiadu, osadników, prokuratorów, pracowników sądownictwa, kupców, obszarników oraz wielkich posiadaczy z obozu do więzień i przekazanie do dyspozycji odpowiednich władz NKWD (wydział śledczy Zarządu obwodu kalinińskiego). Okazało się jednak, że osoby odesłane na tej podstawie musiano zawrócić z powodu nowej dyrektywy z 5 marca.

16 marca 1940 roku  liczba więźniów wynosiła 6260, pod koniec marca 6364, wśród nich znajdowało się 48 oficerów WP, 240 oficerów policji i żandarmerii, 775 podoficerów policji i żandarmerii, 4924 szeregowych policjantów oraz żandarmów, 9 wywiadowców i prowokatorów, 189 pracowników więziennictwa, 5 księży, 35 osadników, a także 4 handlowców, 5 pracowników sądownictwa, 4 byłych więźniów z polskich więzień, 79 szeregowców i podoficerów i 54 innych osób.

Przez obóz przeszło w sumie 15 991 osób, z których 2 313 przekazano na tereny znajdujące się pod okupacją niemiecką. 7 osób wysłano na Łotwę, natomiast 7094 zwolniono do domów. Do innych obozów zostało wysłanych 235 osób, a do dyspozycji NKWD 13 osób.  W obozie zmarło ogółem 41 osób. Jeden z więźniów zmarł w szpitalu psychiatrycznym w Kalininie.

Znana jest jedna próba ucieczki, która okazała się niestety nieudana. Mieczysław Sobol i Zbigniew Daszkiewicz pracując przy budowie grobli, wykorzystali chwilę nieuwagi wartownika i ukryli się. Następnie wyruszyli w kierunku zachodnim, jednak zostali ujęci przez kołchoźników w okolicach wsi Załuczje (25 km od obozu).

Łącznie Zarząd NKWD ZSRS ds. Jeńców Wojennych przekazał do obozu w Ostaszkowie 65 list dyspozycyjnych, na których znajdowało się 6314 nazwisk.

Jeńców wywożono do Kalinina pod zbrojną eskortą wagonami więziennymi

doczepianymi do pociągów rozkładowych:

• "5 kwietnia przywieziono 343 jeńców,
• 8 kwietnia przywieziono 494 jeńców,
• 9 kwietnia przywieziono 349 jeńców,
• 10 kwietnia przywieziono 233 jeńców,
• 11 kwietnia przywieziono 290 jeńców,
• 13 kwietnia przywieziono 300 jeńców,
• 14 kwietnia przywieziono 300 jeńców,
• 15 kwietnia przywieziono 299 jeńców,
• 17 kwietnia przywieziono 346 jeńców,
• 18 kwietnia przywieziono 350 jeńców,
• 19 kwietnia przywieziono 345 jeńców,
• 20 kwietnia przywieziono 136 jeńców,
• 22 kwietnia przywieziono 296 jeńców w tym 3 oficerów,
• 23 kwietnia przywieziono 292 jeńców w tym 6 oficerów,
• 24 kwietnia przywieziono 195 jeńców w tym 3 oficerów,
• 25 kwietnia przywieziono 294 jeńców w tym 7 oficerów,
• 26 kwietnia przywieziono 290 jeńców w tym 6 oficerów,
• 29 kwietnia przywieziono 294 jeńców,
• 30 kwietnia przywieziono 188 jeńców,
• 8 maja przywieziono 179 jeńców,
• 11 maja przywieziono 208 jeńców,
• 12 maja przywieziono 198 jeńców,
• 14 maja przywieziono 10 jeńców,
• po 19 maja przywieziono 59 jeńców"

Po dojechaniu do Kalinina jeńcy byli przewożeni karetkami więziennymi do Zarządu Obwodowego NKWD przy ulicy Sowietskiej. Mordowanie zaczynało się wieczorem w specjalnie przygotowanym pomieszczeniu w piwnicy i trwało do świtu. Następnie zwłoki wywożono samochodami do odległego o 32 kilometry Miednoje, gdzie były zakopywane we wcześniej przygotowanych dołach na skraju lasu.

13 kwietnia 1940 rozpoczęły się deportacje rodzin jeńców zamieszkałych na terytorium sowieckim do Kazachstanu.

źródło: www.radaopwim.gov.pl